Με ψηλά το κεφάλι η Εθνική

Μπράβο στην Εθνική μας ομάδα λοιπόν, μας έκανε υπερήφανους όχι με το αποτέλεσμα του αγώνα ή τον αποκλεισμό από την διοργάνωση, αλλά με τον τρόπο που αγωνίστηκαν στο τελευταίο παιχνίδι τους. Έβγαλαν τα στοιχεία που ξέρουν ότι έχουν στο παρκέ και τα έδωσαν όλα απέναντι σε έναν καλύτερο αντίπαλο εδώ και χρόνια. Δεν ξέρω αν έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν στο χθεσινό ματς, είμαι σίγουρος ότι μπορούσαν καλύτερα αλλά σε ένα παιχνίδι 40 λεπτών κάποια πράγματα θα βγουν και άλλα όχι, λίγο η κακή σου εικόνα σε κάποια διαστήματα του αγώνα, λίγο η ατυχία σε κάποια σημαντικά σουτ, κάτι τα σφυρίγματα των διαιτητών που για μια ακόμα φορά έδειξαν… Ισπανία στα κρίσιμα σημεία (αναμφισβήτητα), έτσι ήρθε η ήττα-αποκλεισμός. Παρόλα αυτά πρέπει να ήμαστε υπερήφανοι για όσα μας έχει προσφέρει αυτή η ομάδα, είναι άλλωστε επιτυχημένη 100%, το ότι αποκλείστηκε τόσο νωρίς δεν λέει τίποτα αφού και η ήττα μέσα στο παιχνίδι είναι, αυτό το ξέρουν καλά όσοι ξέρουν να κερδίζουν αλλά και να χάνουν, αυτοί που δεν ξέρουν να χάνουν …περαστικά τους.

Τελειώνοντας να πω ένα μεγάλο μπράβο στην εφημερίδα Goal που έδειξε ακόμα μία φορά τον σωστό δρόμο. Πρόκειται άλλωστε για μια εφημερίδα που έχει την ικανότητα ΜΟΝΟ των σωστών προβλέψεων, περιμένει πάντα στην γωνία για να υποδείξει ποια ήταν η σωστή επιλογή, όσοι αποτυγχάνουν γίνονται δακτυλοδεικτούμενοι και ας έχουν θριαμβολογήσει υπέρ τους πριν. Μπράβο στην εφημερίδα αυτή λοιπόν που αποκάλεσε κουτοπόνηρη την Εθνική μας για την στρατηγική της, λες και αν έλεγαν ένα καλό λόγο για αυτά που μας έχει προσφέρει αυτή η «φουρνιά» παικτών χωρίς να κρίνουν ότι έγινε, θα τους έλεγαν μη αντικειμενικούς. Αυτή είναι άλλωστε η εφημερίδα που είχε πει ανοιχτά στον Ρεχάγκελ σε ευχαριστούμε για όσα έκανες αλλά…άδειασε μας την γωνιά, όταν η Εθνική είχε φτάσει κοντά στον αποκλεισμό από το πρόσφατο παγκόσμιο πρωτάθλημα, τυχαίο; Δεν νομίζω! Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση λοιπόν και από ότι φαίνεται η Εφημερίδα αυτή αρέσκεται στις κακοήθεις κριτικές.

Περαστικά σας αντικειμενικοί…

Υ.Γ. Ελπίζω να μην είναι οριστικό το αντιο του Διαμαντίδη και να τον δούμε να επιστρέφει... έστω για λίγο ακόμα!

The Researcher

Σωστά επέλεξε αντίπαλο η Εθνική!

Σωστά λοιπόν έπραξε η Εθνική μας ομάδα και επέλεξε αντίπαλο (αν τελικά επέλεξε) για την επόμενη φάση και ας μην της βγήκε έτσι όπως ακριβώς ήθελε, άλλωστε ο στόχος δεν ήταν η αποφυγή της Ισπανίας (μόνο) αλλά κυρίως της Αμερικής που θα παίζαμε στους 8 αν φυσικά προκρινόμασταν.

Επειδή άκουσα πολλούς «ηθικολόγους» φιλάθλους στα blogs, αλλά και επώνυμους δημοσιογράφους να κατακρίνουν την επιλογή των διεθνών λέγοντας πράγματα όπως δεν παίζεις ποτέ για να χάσεις, ή έδειξε δείγματα μικρής ομάδας, ή ακόμα πως έδειξε φοβία η Εθνική. Δεν νομίζω πως πρέπει να γίνει καν αναφορά στην φοβία, διότι η Εθνική το έχει αποδείξει πολλές φορές (για αυτούς που έχουν ασθενή μνήμη) πως δεν φοβάται κανέναν. Όμως η φοβία από την βλακεία απέχει πολύ και θα ήταν πιο ανησυχητικό το δεύτερο στοιχείο, άλλωστε τι άλλο εκτός από βλακεία μπορεί να θεωρηθεί η επιλογή των Αμερικανών; Διότι αυτός ήταν ο λόγος της επιλογής να χάσουμε από την Ρωσία και όχι οι ισπανοί, δεν λέω πως τους έχουμε αλλά ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι και τους Γάλλους θα τους παίρναμε; Και ας μου πει τέλος πάντων κάποιος από πότε η στρατηγική θεωρείτε λάθος.

Επίσης καλό θα είναι οι σταυροφόροι του ήθους και του εφ αγωνίζεσθε να μην κάνουν δακτυλοδεικτούμενη την Εθνική αν δεν καταφέρει να νικήσει την Ισπανία. Ξαναλέω πως κανένας δεν σου εξασφαλίζει βέβαια καμία επιτυχία επειδή εσύ επέλεξες αντίπαλο, αλλά το να έχεις στα χέρια σου την επιλογή των δικών σου πιθανοτήτων πρόκρισης και εσύ να διαλέγεις τις μηδαμινές δεν θα το έλεγα ούτε σοφό ούτε παλικαριά, πόσο μάλιστα όταν στόχος ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ και μόνο, κανείς δεν πανηγυρίζει ποτέ την 5η θέση πόσο μάλιστα την 9η. Όλοι γνωρίζουμε πως όσοι κατακρίνουν την Εθνική τώρα, αν η ομάδα επέλεγε τον άλλο δρόμο και αποκλειόταν θα ήταν οι πρώτοι που θα μιλούσαν για αποτυχία, άλλωστε στην θριαμβολογία και στην καταστροφολογία είμαστε αξεπέραστοι…

Σιχάθηκα πια…

The Researcher

Εθνική υπερηφάνεια…

Μάλιστα, αυτή ήταν Εθνική…Ομάδα. Το συγκρότημα του «Όθωνα» μας ταξίδεψε, μας έκανε υπερήφανους για μία ακόμα φορά και έδωσε απαντήσεις στους επικριτές της. Μαζί με τους διεθνείς απάντησε με τον καλύτερο τρόπο και ο Ρεχαγκελ, ο οποίος είχε δεχτεί πολύ έντονη κριτική αυτές τις μέρες.

Για να λέμε βέβαια την αλήθεια χρειάστηκε να αλλάξει νοοτροπία ( κυρίως όμως αγωνιστικό πλάνο και φιλοσοφία) για να ξεφύγει από τα «κολλήματα» που τον διακατέχουν (όπως συμβαίνει σε κάθε προπονητή). Από την άλλη το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης (όπως στις αποτυχίες έτσι και στις επιτυχίες) το έχουν οι διεθνείς μας, διότι και αυτοί άλλαξαν πολλά στον τρόπο παιχνιδιού τους και κυρίως έβγαλαν στοιχεία στον αγωνιστικό χώρο που κανένας προπονητής δεν μπορεί να τους τα δώσει αν ο παίκτης δεν μπορεί ή δεν θέλει, όπως το πάθος, η ψυχή και η αυταπάρνηση! Ο «αγωνιστικός εγωισμός» είναι ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία ενός αθλητή και αυτό είναι που τον κάνει… πρωταθλητή! Να είναι καλά η Εθνική μας που μας έκανε χαρούμενους και μας θύμισε λίγο ημέρες 2004, όπου ακουγόντουσαν φωνές και πανηγυρισμοί από τα διπλανά σπίτια. Το έζησα πολύ έντονα το χθεσινό ματς και μακάρι να έχει και συνέχεια.

Η αλήθεια είναι πως για μένα η Εθνική το έκανε το χρέος της, αυτό που ήθελα να δω το είδα, αυτό που ήθελα να ζήσω, το έζησα και ας ήταν λίγο. Ότι και να γίνει στο παιχνίδι με την Αργεντινή δεν με ενδιαφέρει, έτσι πρέπει να το δουν και οι διεθνείς (κατά την γνώμη μου) και ίσως με αυτό τον τρόπο έρθει και η έκπληξη…

Ότο σε ευχαριστούμε και πάλι…

The Researcher